شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹
روزگار قریبی‌ست نازنین!
با گردش روزگار
04 مرداد 1399     08:46

تهران مدفن خاطرات خوش گذشته

خبر فروش سینما «شهر قشنگ»، یکی از قدیمی‌ترین سینماهای تهران با خاطراتی به وسعت یک شهر بسیار کام سینمادوستان را حسابی تلخ کرد.

روزگار_مهدی درستی: مردم تهران سال‌هاست که شاهد تعطیلی، تخریب یا فروش سالن‌های سینمایی هستند که برایشان یادآور خاطرات به یادماندنی است، خاطراتی که هر چند تلخ یا شیرین نقش مهمی در زندگی آن‌ها داشته و دارند. گویا در این شهر دیگر هیچکس برای تاریخ و گذشته مردمان ارزش و احترامی قائل نیست و هر چه هست در امروز و فردا خلاصه می‌شود و در این آشفته بازار این ذهن و یادها هستند که چون صندوقچه‌ای ارزشمند این خاطرات را در خود به یادگار امانت می‌گیرند.

اما حیف که حکایت این بی‌مهری‌ها بسیار است و گوش شنوا کم؛ چنانکه به تازگی سر در سینمای ۷۰ ساله پایتخت به تابلوی فروش، نازیبا شده است بی‌آنکه تلاشی برای احیای آن در این ۱۰ سال تعطیلی شود، سینمایی که سال‌ها در قامت یک سالن درجه یک میزبان لحظات خوش و ناخوش مردم بود.

سال‌ها پیش نرسیده به تقاطع خیابان ولیعصر و جمهوری فعلی، میعادگاه بسیاری از عاشقان سینما بود، میعادگاهی به نام سینما شهر قشنگ که در سال ۱۳۳۲ توسط گروه‌ سينما‌های مولن روژ تاسيس و به یکی از سالن‌های درجه یک این شهر تبدیل شد اما حالا به گفته یکی از مطلعان به ایسنا، یک ماه است که به فروش گذاشته شده و شهرداری نیز مجوز تغییر کاربری آن را داده است.

شمار زیادی از سالن‌های سینمای این شهر سال‌هاست سرنوشتی چنین تلخ و پایانی تراژیک برای دوستداران و شیفتگان هنر هفتم دارند. چرا که زمانی محفلی بودند برای سپری کردن بهترین لحظات و حال مخروبه‌هایی بیش نیستند که تنها گوشه‌ای افتاده و خاک می خورند و به بی‌وفایی‌های این شهر می‌نگرند.

مدت مدیدی است که دیگر چشمان این شهر خاموش و روشن شدن چراغ‌های نئون سالن‌های سینما و تئاتر، همهمه تماشاگران و چهره بازیگران روز دنیا را بر پرده نقره‌ای ندیده و گوش‌هایش شنوای صدای دلنشین دادزن‌هایی که جلوی در تماشاخانه‌ها مشغول تبلیغ هستند نبوده است.

سینما در این دیار سال‌هاست که مرده است و آنچه امروز با نام او به خورد ما می‌دهند کالبد بی‌جان و بزک کرده‌ای است که خودمان هم می‌دانیم تهی از حس و حال گذشته است اما چه کنیم که دلخوش به همین مقدار ناچیزیم که از ما نگرفته‌اند. سینما هست تا کسی نتواند از نبود آن لب به اعتراض بگشاید، چرا که اگر هدف وجودش امر دیگری بود این ایام که جامعه سالن‌های سینمای بیشتری را طلب می‎کند هر از چندی شنونده اخباری از جمله تعطیلی، فروش یا تغییر کاربری سالن سینمایی نبودیم چون لاله زار که روزی قطب فرهنگ و هنر پایتخت بود اما امروز به مدفنی برای سالن‌های قدیمی بدل شده است که هیچ متولی فرهنگی به فکرشان نیست.

سالن‌هایی که بیشترشان تنها نیاز به فردی دلسوز دارند تا با کمترین هزینه دوباره متولد شوند و روایتگر هویت فرهنگی و تاریخ نقاط مختلف این شهر باشند و حال مردم را هم خوب و خاطراتشان را زنده کنند.

اما حیف که متولیان با سودای رونق چرخه اقتصادی سینما و بهبود وضعیت فروش فیلم‌ها چشم خود را بر این میراث گرانبها بستند و حواس خود را پرت ساخت پردیس‌های سینمایی عریض و طویل کردند حال آنکه نیم نگاهی هم برای بازسازی و شکوفایی دوباره این سینماهای قدیمی کافی بود تا تهران به مدفنی برای سالن‌های خاطره‌انگیز با قصه‌ها و روایاتی به یادماندنی تبدیل نشود.

  1. نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پربازدیدترین اخبار










خبر های مرتبط

عطف به‌ماسبق باید در راستای منافع متهم باشد

خسرو سینایی در بیمارستان بستری شد

نوید افکاری اعدام شد

تماشای تلویزیون بیش از ۲ساعت در روز مرگبار است

ستاره زن سینمای هند هم به کرونا مبتلا شد

فریدون جیرانی: هیچ کس پشت در نمانده است!

مانی رهنما مهاجرت کرد

آنکه غربال به دست دارد

«مینو محرز» برای برگزارکنندگان جشن بیعت ابراز تاسف کرد

اکران جیمز باند جدید باز هم به تعویق افتاد